Sinds mijn jeugd ben ik een liefhebber van optische illusies. Ik was een jaar of tien toen ik met dat verschijnsel ontdekte in een tijdschrift. Daarin stonden drie optische illusies: het bekende plaatje waarin je zowel een jonge vrouw als een oude vrouw kunt zien (dat de Amerikaanse cartoon-tekenaar W.E. Hill maakte in 1915), de onmogelijke stemvork en de Sander-illusie waarbij diagonalen in parallellogrammen even lang zijn, terwijl de ene diagonaal duidelijk langer lijkt dan de andere. Aangezien ik al aardig wat plaatjes met optische illusies op mijn weblog had staan, heb ik onlangs de rubriek optische illusies aangemaakt.

Optische illusies worden nog mooier als deze worden verwerkt in kunstwerken. In de Renaissance werd dat gedaan bij onder andere ‘verdwijnende plafonds’ in kerken. Een pionier die onmogelijke figuren integreerde in zijn kunst was de bekende graficus M.C. Escher. Op een natuurkundeboek dat ik had op het VWO stond op het omslag een reproductie van  ‘De waterval’ van Escher. Doordat het perspectief bewust onjuist is weergegeven, lijkt het alsof de watermolen onbeperkt energie kan opwekken (perpepetuum mobilier). Ik heb een poosje reproducties van werken van Escher in mijn huis gehad. Na verloop van tijd heb ik die weggehaald: ik vind ze intrigerend, maar ik werd er niet vrolijk van. Zijn werken komen somber, rationeel en koud over.

Een kunstenaar die ook optische illusies verwerkt in zijn werk, maar volgens volgens een heel andere stijl dan Escher, is Sandro del Prete. Van heb ik geen reproducties hangen, maar ik ben wel een fan van zijn werk. Bij diverse berichten op mijn weblog heb ik afbeeldingen met optische illusies van hem geplaatst. Toen hij zijn opleiding had voltooid en voldoende gespaard had, besloot hij zich te wijden aan zijn passie: schilderen. Toen hij drieëntwintig was, heeft Del-Prete zes maanden gestudeerd aan de Florence Academy of Art. Daar bestudeerde hij de technieken van licht en schaduw, vorm ontwerp, kleur en de structurele elementen van de oude meesters, zoals Michelangelo, Rembrandt en Rubens.  Toen hij terugkeerde naar Zwitserland verdiepte Sandro del Prete zich in het creëren van religieuze en symbolische kunst.

Lange tijd heeft Del-Prete het beoefenen van de kunst beschouwd als een hobby. Daarom ondernam hij geen pogingen zijn werk te verkopen. Om zijn gezin te kunnen onderhouden startte hij een carrière in de verzekeringssector. In die periode experimenteerde Sandro del Prete veel met tekenen, schilderen en beeldhouwen. Zijn interesse voor illusionisme werd gewekt toen hij een kameleon observeerde. Hij vroeg zich af ‘wat het dier werkelijk zag, welk beeld hij had van zijn eigen wereld’. Hij begon te kijken vanuit verschillende perspectieven en in de vroege jaren 1960 begon hij illustraties te maken die zou leiden tot zijn latere illusionaire  beelden.

Sandro del Prete begon voorwerpen en scenes te tekenen die vanuit twee verschillende gezichtspunten kunnen worden bekeken. In 1981 publiceerde Sandro del Prete zijn eerste prive-collectie van zwart-witte potlood tekeningen. Aangezien deze goed werd ontvangen publiceerde hij een tweede collectie in 1987. Zijn passie en harde werken begonnen vruchten af te werpen en in 1984 had hij een baanbrekende tentoonstelling van zijn illusionaire kunst in de Phenomena Show in Zürich. De onderstaande diashow geeft een indruk van het werk van Sandro del Prete. Daarin kunnen verschillende typen illusies worden onderscheiden

• Meervoudige interpretatie, bijvoorbeeld de tekening van de ganzen.
• Onmogelijke figuren, bijvoorbeeld de tekening over de vierde dimensie
• Transformaties, bijvoorbeeld de bovenstaande hand die verandert in een danseres.
• Een combinatie van de bovenstaande mogelijkheden, bijvoorbeeld in ‘La vie en rose’.