Een jongeling zei: Spreek tot ons over vriendschap.

En hij antwoordde, zeggende: Je vriend is een antwoord op je verlangen. 
Hij is je akker die je met liefde bezaait en vol dankzegging oogst. 
En hij is je tafel en haardvuur. 
Want je komt tot hem met je honger en bij hem zoek je rust.

Wanneer je vriend je zijn eigen geest ontsluit, ben je niet bang voor het ‘neen’ in je eigen geest, noch onthoud je hem je ‘ja’. 
En wanneer hij zwijgt, blijft je hart luisteren naar zijn hart; 
want zonder woorden worden in vriendschap alle gedachten, alle verlangens, alle verwachtingen geboren en gedeeld, vol ongevraagde vreugde. 
Wanneer je afscheid neemt van je vriend, treur je niet; 
want wat je het diepst in hem bemint, kan klaarder voor je zijn bij zijn afwezigheid, zoals een bergbeklimmer de berg duidelijker ziet vanuit de vlakte.

En laat je vriendschap geen andere bedoeling hebben dan een verdieping van de geest. 
Want de liefde die iets anders zoekt dan de openbaring van haar eigen mysterie is geen liefde, maar een net dat uitgeworpen wordt; en alleen het waardeloze wordt gevangen.

En laat het beste voor je vriend zijn. 
Zo hij de eb van je getij moet ervaren, doe hem ook de vloed kennen. 
Want wat is je vriend dat je hem enkel zoeken zou om de tijd te doden. 
Zoek hem steeds om de tijd te leven. 
Want hij moet je tekort vullen, maar niet je ledigheid. 
En laat er een lach zijn in de zoetheid der vriendschap en een samen beleven van genoegens. 
Want in de dauw der kleine dingen vindt het hart zijn morgen en wordt verfrist.

Kahlil Gibran

LA VIE EN ROSE, OPTISCHE ILLUSIE VAN SANDRO DEL PRETE

Toen zei Almitra: “spreek tot ons over liefde”.

En hij hief zijn hoofd op en liet zijn blik over de schare gaan en zij verstomde. En met een machtige stem zei hij: 
”Als de liefde je wenkt, volg haar, al zijn haar wegen nóg zo zwaar en steil. En zouden haar vleugels je willen omhullen, laat haar dan, al zou het zwaard dat verborgen zit onder haar veren je kunnen verwonden. En als ze je toefluistert, schenk haar dan je geloof, terwijl haar stem je dromen verbrijzelt zoals de noordenwind door je tuin woedt en haar maakt tot een dorre woestenij. 
Want zo de liefde je kroont, ze kruisigt je ook en ofschoon ze dient voor je groei, ze zal je ook snoeien. 
Zo ze opstijgt om je dorste en teerste takken te strelen die bevend trillen in de zon, zo daalt ze ook af naar je wortels en rukt hun houvast aan de aarde los. 
Als korenschoven gaart ze je bijeen. 
Ze dorst je tot je naakt bent. 
Ze wast je tot je vrij bent van je kaf. 
Ze maalt je tot je blank bent. 
Ze kneedt je tot je soepel bent en wijst je dan toe aan haar heilig vuur zodat je worden zult tot heilig brood voor Gods heilig feest. 
Dit alles doet de liefde, opdat je de geheimen leert kennen van je eigen hart en deel zult worden van ‘s levens hart.

Maar als je in je angst alléén de vrede en de zoetheid der liefde zoekt, is het beter dat je je naaktheid bedekt, haar dorsvloer verlaat en een wereld betreedt zonder seizoenen, waarin je zult lachen maar niet je volle lach en waarin je zult wenen maar niet al je tranen. De liefde geeft enkel zichzelf en put slechts uit haar eigen bron. Zij bezit niet en wil evenmin in bezit genomen worden want ze is zichzelf genoeg. 
Als je liefhebt, zeg dan niet: “God is in mijn hart”; zeg liever: “ik ben in het hart van God” en tracht niet liefde’s loop te bepalen, want de liefde richt, zo zij je waardig acht, haar eígen loop.

De liefde kent geen ander verlangen dan zichzelf te vervullen, maar als je wél liefhebt en verlangens koestert laat deze verlangens dan zijn: 
Samen te smelten tot een snelvlietende beek die haar melodie zingt in de nacht. 
De pijn te kennen van te veel tederheid. 
De liefde te doorgronden, gewond te worden en vrijwillig en vreugdevol bloeden. 
Bij het ochtendgloren te ontwaken met een gevleugeld hart, dankbaar voor weer een dag van liefhebben. 
Te rusten op het middaguur en de vervoering der liefde te overpeinzen. 
In de avond vol dankbaarheid huiswaarts te keren en in te slapen met een gebed voor je geliefde in je hart en een loflied op je lippen”.

Kahlil Gibran

Andere bijdragen van Kahlil Gibran uit ‘De profeet‘: dood, kinderen, vrijheid, werk