Vanmorgen is mijn konijn overleden. Gisteren ontdekte is dat hij zwaar ziek was. Zijn achterpootjes waren vrijwel verlamd en in zijn lijfje hoorde ik het flink rommelen. Hij at nog wel heel fanatiek, vooral zijn lievelingskostje banaan en bruinbrood.   Om ongeveer kwart over negen heeft hij zijn laatste adem uitgeblazen. Niels is vertrokken naar de regenboogbrug.

In mijn leven heb ik vele konijnen gehad. Niels is recordhouder. Ik heb maar liefst tien jaar voor hem mogen zorgen. Daar ben ik dankbaar voor. Tegelijkertijd voel ik wel verdriet over het verlies van mijn dierbare huisgenootje. Meer zelfs dan bij het overlijden van andere konijnen.

Hield ik dan meer van Niels dan van de konijnen? Nee, ik sta mezelf meer dan in het verleden toe om te voelen. Naar aanleiding van het sterven van de kat Misty heb ik eerder op mijn weblog een bericht geschreven over rouwverwerking bij het van het verlies van huisdieren door de dood.

Niels was een beweeglijk, nieuwsgierig en onderzoekend dwergkonijn. Zijn zaad is niet op de rotsen gevallen. Hij heeft twee nestjes konijnen verwekt bij Sophie, die zo’n anderhalf jaar geleden is overgegaan, en begraven ligt in de tuin van mijn ouders. Tijdens mijn vakanties mochten mijn konijnen logeren bij mijn ouders in Apeldoorn. Momenteel heb ik nog één huisdier: Grijs, de zoon van Niels en Sophie die geboren is in juni 2001.

De uitdrukking regenboogbrug in relatie tot overleden huisdieren leerde ik pas vanmorgen kennen toen ik via Google een gedicht aan het zoeken was over overleden huisdieren. De schrijver van het van oorsprong Engelstalige gedicht is onbekend. Ik denk niet dat het gedicht juist is in wetenschappelijke zin, maar ik geloof wel dat mensen het een en ander zo kunnen ervaren. Ook kan ik me heel goed voorstellen dat het gedicht troost geeft en helpt bij het verwerken van de dood van geliefde huisdieren als honden, katten en konijnen. Hieronder volgt een Engelstalige video en daarna de tekst van de Nederlandse vertaling.

Er is een plaats in de hemel die Regenboog brug heet.

Als een dier waar je veel van houdt doodgaat,

dan gaat dat dier naar de Regenboog brug.

Daar zijn uitgestrekte weiden en heuvels voor onze lieve vrienden,

zodat ze met elkaar kunnen rennen en spelen.

Er is genoeg eten, water en zonneschijn
en onze vrienden voelen zich daar warm en prettig.

Alle oude en zieke dieren worden daar weer jong en beter.

Alle dieren die gewond of verminkt waren, worden weer sterk en gezond,

precies zoals wij ze herinneren in onze dromen.

De dieren zijn gelukkig en tevreden, er is echter een klein ding:

Ze vinden het jammer dat ze hun baasje of bazinnetje
achter hebben moeten laten.

Ze rennen en spelen met elkaar,

maar dan komt de dag dat er eentje plotseling stopt met spelen 
en in de verte tuurt.

Zijn ogen beginnen te stralen, hij begint te trillen van opwinding.

Plotseling verlaat hij de groep,
rent over het groene gras, sneller en sneller.

Hij heeft je gezien en als jij en je lieveling elkaar eindelijk treffen,

houden jullie elkaar stevig vast, bij deze vreugdevolle hereniging.

Om nooit meer uit elkaar te gaan.

De vrolijke kussen overstelpen je gezicht,

je handen aaien zijn liefdevolle kop
 en je kijkt weer in die trouwe ogen,

die je zolang niet hebt gezien,
maar die altijd in je hart zijn gebleven.

En dan gaan jullie samen over de Regenboog brug…

KLIK HIER OM HET BOVENSTAANDE BOEK TE BESTELLEN