Zojuist heb ik op de website www.jaofnee.nl aangegeven dat ik geen donor wil zijn. Na mijn overlijden stel ik mijn organen en weefsels niet beschikbaar voor transplantatie. Al sinds 1988 draag ik in mijn portemonnee altijd een bijzonder kaartje. Het is een wilsverklaring waarop staat dat ik in geval van ziekte of ongeval:

• geen toepassing wil van levensverlengende technieken indien geen waardige levensstaat te verwachten is
• geen bloedtransfusie wil ontvangen
• na mijn overlijden orgaandonatie verbied

Vandaag is de nationale donorweek gestart. Deze duurt tot en met 24 oktober 2010. Deze actie is onderdeel van de campagne ‘Nederland zegt Ja’, die tot doel heeft dat meer mensen zich als orgaan- en weefseldonor in het Donorregister registreren. De vraag naar donororganen en – weefsels is onverminderd hoog. Voor mij betekent dat niet automatisch dat er in die behoefte moet worden voorzien.

Vandaag spanden twaalf bekende Nederlanders zich in om van 9 uur ‘s ochtends tot 9 uur ‘s avonds zo veel mogelijk nieuwe orgaandonoren te werven. Zij gebruikten onder meer Hyves, Facebook, Twitter, radiostations en de mobiele telefoon om hun doel te bereiken. Deze online actie van onder meer acteurs Tygo Gernandt en Barry Atsma, dj Giel Beelen, schrijver Kluun, zangeres Ellen ten Damme en presentator Dennis Weening heeft ruim elfduizend ingevulde registratieformulieren opgeleverd. De Nederlandse Transplantatie Stichting (NTS) hoopt in de donorweek zoveel mogelijk nieuwe orgaandonoren te werven. Middels dit blogbericht wil ik als onbekende Nederlander aandacht vragen voor het bewust en weloverwogen weigeren van orgaandonatie.

Meer over de nationale donorweek is te vinden op de website www.donorvoorlichting.nl . Persoonlijk vind ik dat een wat misleidende term. Het woord voorlichting suggereert dat er objectieve informatie wordt gegeven zodat mensen zelf een beslissing kunnen nemen. Naar mijn mening is die voorlichting helemaal niet zo objectief omdat deze wordt gegeven vanuit een materialistisch wereldbeeld waarin maar zeer beperkt ruimte is voor de wezenlijke aard van het menselijke bewustzijn. De ‘voorlichting’ is vooral bedoeld om meer donoren te werven. Eigenlijk gaat het dus om de verspreiding van een ideologie. Bij het bijvak massacommunicatie heb ik destijds geleerd dat het dan niet gaat om voorlichting, maar om propaganda. Dat veroordeel ik niet, maar ik wil wel graag een andere kant laten zien.

Op zich ben ik geen tegenstander van levensverlengende technieken, bloedtransfusie of orgaandonatie en ik heb respect heb voor mensen die daar voorstander van zijn. Alleen vind ik deze dingen voor mijzelf niet acceptabel omdat ik overtuigd ben van het spirituele uitgangspunt dat bewustzijn ten grondslag ligt aan alle manifestatie. Dat houdt onder andere in dat ik het menselijk bewustzijn niet beschouw als een resultaat van het menselijk lichaam, maar andersom: het menselijk lichaam is het resultaat van het menselijke bewustzijn. In diepste wezen zijn we geen menselijke wezens met een spirituele ervaring, maar spirituele wezens met een menselijke ervaring.

Als het lichaam sterft is er nog wel degelijk bewustzijn. Ingewijden binnen alle culturen wisten dat van binnenuit. Ook de moderne wetenschap kan daar niet meer omheen. De bekende cardioloog Pim van Lommel beschrijft dat uitvoerig in zijn magistrale boek Eindeloos bewustzijn, een aanrader voor iedereen.

Het leven op aarde stelt ons in staat te groeien in bewustzijn. Daarvoor krijgen we talloze kansen. Reïncarnatie is voor mij vanzelfsprekend. Binnen vele esoterische stromingen is het bekend dat de mens na de dood van het stoffelijke lichaam een een innerlijk terugblik heeft, waarbij de opgedane ervaringen worden verwerkt, zodat daarvan gebruik kan worden gemaakt in een volgende incarnatie. Die eerste terugblik duurt ongeveer drieëeneenhalve dag (84 uur). Als  er in het dode stoffelijk lichaam gesneden wordt, kan dat de terugblik verstoren.

Wanneer een orgaan uit een lichaam van een donor in een lichaam van een ontvanger wordt geplaatst, is de natuurlijke reactie afstoting. Dat is heel begrijpelijk omdat het niet alleen stoffelijk, maar vooral ook energetisch niet past bij de ontvanger. Die natuurlijk afstoting kan worden verminderd door allerlei medicamenten. Op mij komt dat over als forceren: het lichaam geeft duidelijk aan dat het iets niet wil. De artsen die de transplantatie uitvoeren negeren dat signalen volkomen, en door met allerlei kunst en vliegwerk te voorkomen dat het orgaan wordt afgestoten. Wie bloed of een orgaan van een ander ontvangt, neemt daarmee ook iets van het bewustzijn en de energie van de ander op, hetgeen verstorend kan werken op de eigen ontwikkeling.

Met orgaandonaties kunnen levens worden gered. Daarover is geen twijfel mogelijk. Het is de echter de vraag hoe ver we moeten gaan met de instandhouding van het stoffelijke lichaam. De klassieke rozenkruisers uit de zeventiende eeuw stelden duidelijk dat zij niet langer wensten te leven dan God hen toestond. Uit die opvatting blijkt naar mijn idee een diepe wijsheid. De dood van het stoffelijke lichaam is niet het einde van het leven. Het leven zelf gaat gewoon door, alleen in een vorm waar we meestal nog niet bekend mee zijn. De artsen mogen mij laten gaan als mijn tijd voor het afscheid nemen van deze aardse dreven gekomen is.