In dertien zangen zing ik tot u,

De dertien zangen van een troubadour.

In dichterlijke taal zal ik verhalen

wat met het ware christendom is geschied.

Geen rijm en omhaal van verborgen woorden echter,

want wat ik verhaal is niet te rijmen

en verborgen woorden passen hier niet.

-

Het ritme van mijn hart,

metrum is mijn schrijvende hand,

de strofes dicht ik vrij aaneen,

want een troubadour ben ik.

Van lang vervlogen tijden zal ik spreken,

verzwegen door machtige hoge heren,

geschrapt uit dikke boeken.

-

Naar het verre Occitanië voer ik u,

waar cypres, vijgeboom en olijf elkaar raken,

waar de geur van heiliging de aarde doordrenkt.

Occitanië, geboorteschoot van waarachtig christendom,

waar eens de zuiveren en volmaakten woonden,

totdat deze gewijde en schone aarde

een bloedakker werd van kerkelijk verraad.

-

Lang werd verzwegen wat nu bekend moet worden,

omdat de waarheid nooit te verzwijgen is.

Lang preekte een kerk in duisternis het Licht,

maar het volk zag onwaarachtigheid,

zag hebzucht, ontucht en weelde,

en wist wat licht en duisternis was

toen katharen in rein gewaad dat leerden.

-

O Occitanië, waar waarachtig christendom ontwaakte,

door de grote leraar Jezus zelve voorbereid.

Uw schoot borg de Heilige Graal,

het onsterfelijke Christus-Licht,

door stille broeders doorgegeven,

vervolgd door hen die het koninkrijk op aarde zochten

maar de schat in eigen lichaamstempel niet herkenden.

-

O Occitanië, waar Dante zijn Beatrice zocht,

waar Galahaad de Graalbeker vond van het Heilige Licht.

Bloed doortrok de korenvelden en weilanden verdorden

door vlammende brandstapels en adem van haat.

Ik raak de poriën van uw huid en voel uw lijden,

Ruik geur van verderf die heiligheid tracht te schroeien,

Zie dood, gekleurd door martelaarsbloed.

-

Lauragais, Quercy, Rouergue; heuvels en rotsplateaus

rijgen zich aaneen voor het innerlijk oog.

Het geesteslandschap baart langzaam zijn oude plaatsen.

Ginds rijst Carcassonne op, zegel der Aquitaanse poort.

Daar verschijnt Foix, geboorteplaats van Esclarmonde.

En vanuit een nog ijle rozentuin bloeit Albi open.

Puivert, Bézier, Pamiers en Thermes doemen op.

-

O Occitanië, waar de zuiveren leefden

en christelijke geest dorstige harten leven schonk.

Land van bonhommes, dat strekte tot in de Ariège,

lichtende ster in duistere tijd.

O Occitanië, dat lichtte tot in de grotten van de Sabartez.

Diep zijn uw kostbare geheimen,

hoog het licht dat straalde boven de Montségur.

-

Maar het vissersnet dat gij wierp in rusteloze zee

kon niet geduld worden door hen die visten naar macht.

Het was teveel voor hen die God verkochten

in processies, aflaten, rozenkransen en heilige missen.

Het was teveel voor hen die hemel en hel beheersten

en verbrekend Licht op altaren van schijn bemerkten,

zodat duisternis wel reageren moèst.

-

Katharen en vele broeders in dezelfde geest,

wie sprak over u zonder leugen en zonder vooroordeel?

Hoe vaak werd waarheid steeds weer omgebogen

door schaduwvingers uit verleden tijd?

Slechts één boek opent waarlijk uw geheim,

het is het Levensboek, alom aanwezig

in harten van hen die weten.

-

Zwijgen begroef de moord op de ware christenen,

zwijgen bouwde een graf om ware liefde.

Maar geen graf kan ware liefde doden

want liefde kent geen tijd of land.

Al tracht zwijgen het ware martelaarsbloed te bedekken,

waarheid zelve kent geen graf.

Geen macht te wereld kan haar licht verhullen!

-

Zingen zal ik, zingen als een troubadour.

Over de weg van Bethlehem tot Golgotha,

de innerlijke weg der zuiveren.

Zingen zal ik, zingen als een troubadour,

over hetgeen bij toernooi en cours d’amour geschiedt,

over onchristelijke kruistochten en inquisitie

en over geheimen, grondeloos diep.

-

Zingen zal ik, zingen als een troubadour.

En al ben ik geen volmaakte,

en is mijn hart nog niet volkomen rein,

zingen zal in mij een nieuwe kracht,

gewijd aan Broederschap van Liefde

die na zevenhonderd jaar van stille kracht

de laurier weer groen deed worden.

-

Fragment uit het boek ‘De weg der katharen, dertien zangen van een troubadour’ van Marcel Messing